daj mi kubek herbaty, trochę deszczu za oknem i dźwięk winylia pokażę Ci, tyle ludzkiego bólu…

bo ja nic innego nie potrafiętylko pisać, zapisywać co mi w myślach granic innego nie potrafiętylko…

smutek mi dolega jak grzyb na ścianie za hydroforem jak płoty z betonu domy ze szkła…

a czego to ja się nie bałamkiedy to mnie wewnątrz nie szarpałolecz na co to komuwiedzieća…

za wypłakanych łez tyle teraz już mi się należy poleżeć na tarasie i żuki przed kotami…

z czasem to mi obojętne już nawet jakie skarpetki noszę kiedyś w kropki były złe teraz…