za wypłakanych łez tyle
teraz już mi się należy
poleżeć na tarasie
i żuki przed kotami ratować
o świcie kawę
i stopy w rosie
na zielonym dywanie
chować
za ból łamanego ciała
za trzaski pękających uderzeń serca
za krzyk pod żebrami najgłośniejszy
którego nikt nie słyszał
za bezsenne noce
za niekończącą się dnie
za te wszystkie upiorności
nie radości
teraz już mi wolno
tu być
z czasem to mi obojętne już nawet jakie skarpetki noszę kiedyś w kropki były złe teraz…
za głośno słyszyza dobrze widzipamięci wiecznażyciowa rozterkachwila zachwytemrozterek chwil kilkapod żebrem uwiera myśl nieistnienia cichość ją…
gdy żaba żabę spotkai ta żaba z drugą żabą podobnawtedy te żaby kumają w takti przytakują…
a czego to ja się nie bałamkiedy to mnie wewnątrz nie szarpałolecz na co to komuwiedzieća…
bo ja nic innego nie potrafiętylko pisać, zapisywać co mi w myślach granic innego nie potrafiętylko…