za wypłakanych łez tyle
teraz już mi się należy
poleżeć na tarasie
i żuki przed kotami ratować
o świcie kawę
i stopy w rosie
na zielonym dywanie
chować
za ból łamanego ciała
za trzaski pękających uderzeń serca
za krzyk pod żebrami najgłośniejszy
którego nikt nie słyszał
za bezsenne noce
za niekończącą się dnie
za te wszystkie upiorności
nie radości
teraz już mi wolno
tu być
smutek mi dolega jak grzyb na ścianie za hydroforem jak płoty z betonu domy ze szkła…
o poranku kawą się witaćdni spisywać na skrawkach serwetek i chować po kieszeniachnocy na sen nie…
bo ja nic innego nie potrafiętylko pisać, zapisywać co mi w myślach granic innego nie potrafiętylko…
z czasem to mi obojętne już nawet jakie skarpetki noszę kiedyś w kropki były złe teraz…
smutna pani z synemprzy stoliku oboksmutny synek z matką szarąmłodąnastoletni przy stoliku z wzrokiem w talerzykujedentylko mająsynek w…