wysokoartystyczna
za głośno słyszy
za dobrze widzi
pamięci wieczna
życiowa rozterka
chwila zachwytem
rozterek chwil kilka
pod żebrem uwiera
myśl nieistnienia
cichość ją tuli
cisza turbuje
hałas gubi
hałas buduje
przez życie idzie
po szklanej szybie
za głośno słyszy
za dobrze widzi
pamięci wieczna
życiowa rozterka
chwila zachwytem
rozterek chwil kilka
pod żebrem uwiera
myśl nieistnienia
cichość ją tuli
cisza turbuje
hałas gubi
hałas buduje
przez życie idzie
po szklanej szybie
o poranku kawą się witaćdni spisywać na skrawkach serwetek i chować po kieszeniachnocy na sen nie…
bo ja nic innego nie potrafiętylko pisać, zapisywać co mi w myślach granic innego nie potrafiętylko…
z czasem to mi obojętne już nawet jakie skarpetki noszę kiedyś w kropki były złe teraz…
smutek mi dolega jak grzyb na ścianie za hydroforem jak płoty z betonu domy ze szkła…